حمایت از آحاد یک جامعه از جمله وظایفی است که برعهده دولت هر کشور گذاشته شده است. درواقع، دولتها و سازمانهای مرتبط ناظران و حامیان حقوق ملتها میباشند. تدوین قوانین و پیاده کردن آنها در راستای حمایت از مردم که به تعبیر دیگر میتوان نام «مصرف کننده» را بر آنها نهاد، بخشی از عملکرد دولت برای رسیدن به این مهم است. بدیهی است که دولت باید تدوین قوانین نظارتی در ابعاد مختلف به ویژه در بعد تولید یک کشور را با نگاه کیفی و توجه به سلامت مردم به انجام رساند.

با پیشرفت علم و پیچیده تر شدن فرآیندهای تولید، بررسی کیفیت و محک زدن آن نیز دشوارتر شده و سازمانهای مرتبط با آن نیز گسترش پیدا کرده و قوانین نظارتی سختگیرانه تری نیز اعمال خواهد گردید. برهمین اساس، طی سدۀ گذشته که مسأله نقش دولتها در نظارت بر کیفیت و سلامت تولید در کشورهای توسعه یافته فزونی یافت، به همان نسبت نقش آنها در تولید رقیق تر گردید. در واقع به علت «تضاد در منافع» یک دولت ناظر قوی نباید متولی تولید نیز باشد. در کنار هزاران دلیل که دولتها نباید متولی تولید باشند، این مسئله مهم نقش خاص و دلیل بسیار معتبری است که سبب شده تا در کشورهای توسعه یافته دولتها پارا از عرصه تولید بیرون کشیده و به نقش نظارتی خود به عنوان حامیان و ناظران ملتها قوت بخشند.

ایمنی زیستی در واقع به مجموعه قوانینی اطلاق میگردد که سلامتی محصول را ضمانت می نمایند. اما رشد بیوتکنولوژی در تولید فرآورده های بهداشتی و کشاورزی آن چنان سریع بود که نه تنها ایران بلکه بسیاری از کشورها هنوز فرصت تدوین یک قانون جامع برای «ایمنی زیستی» محصولات خود را پیدا نکرده اند. ورود سالانه بیش از ده داروی حاصل از فرایندهای بیوتکنولوژی به بازار و افزایش میلیونها هکتار کشت گیاهان «تراریخته» نیازمند سرعت بخشیدن به تدوین این قوانین است.

آنچه مهم است، ارتباط تنگاتنگ سازمانهای نظارتی با مراکز تحقیقاتی و تولیدی برای تدوین چنین قوانینی است. در این حالت، تدوین قوانین موفقیت آمیزتر بوده و امکان اولویت بخشیدن به قوانین و همچنین آگاهی هردو طرف از پیشرفت کار میسر خواهد گردید. با افزایش سرعت انجام تحقیقات در دنیا و توجه به بحث رقابت در تولید دیگر محقق یا تولید کننده نمیتواند منتظر سازمانهای نظارتی برای اخذ مجوزهای لازم و صدور دستورالعمل های جدید باشد. از طرفی باید پذیرفت که سازمانهای نظارتی نمایندگان ملت، حامیان و ناظران آنها هستند و جامعه وظیفه توجه به بعد سلامت و کیفیت محصولات را به آنها واگذار کرده اند. لذا احترام به قوانین تدوین شده از سوی سازمانها و حرکت هماهنگ با آنها احترام به ملت و سلامتی ملت است.

در نهایت باید گفت حال که تحقیق در کشور ما از رشد خوبی برخوردار شده است و پژوهش را می توان به عنوان یکی از عوامل رشد و موفقیت یک کشور برشمرد، امید است با تسریع بخشیدن به تدوین قوانین نظارتی و حمایتی و حمایت از پژوهشگران بتوان این حرکت افتخارآمیز را سرعت بیشتری بخشید.

رشد سریع بیوتکنولوژی در تولید و تحقیق، تسریع در تدوین قوانین ایمنی زیستی که سلامت مردم را در گروی خود دارد، را می طلبد و بدون شک با همکاری کلیه اندیشمندان دست اندرکار میتوان این حرکت را سرعت بخشید.